Rituelen kom je overal in het dagelijks leven tegen de manier wanneer je iemand gezondheid wenst, iedere dag op dezelfde manier je sokken aan doen, buigen voor de koniging.

Ritueel misbruik is het systematisch sadistisch mishandelen van kinderen, volwassenen en dieren in een rituele setting. De groeps ideologie wordt gebruikt om het misbruik te rechtvaardigen en het misbruik wordt gebruikt om de groepsideologie hoog te houden. Iedere ideologie kan gebruikt worden om het misbruik te rechtvaardigen. Tegenwoordig staat het Satanisme het meest in de belangstelling.

Ritueel misbruik komt onder alle lagen van de bevolking voor toch zijn er in de literatuur drie groepen te onderscheiden:

1) familie of transgenerationele cult: volwassenen die als kind zelf door een satanische sekte zijn misbruikt en die nu hun eigen kinderen misbruiken, de traditie kan vele generaties terug gaan.

2) niet familair: groepen die niet door familie banden met elkaar verbonden zijn (behalve door de ideologie van de groep), die kinderen misbruiken. Kinderen kunnen "geronseld" worden op dagverblijven, scholen kerken en andere sociale groepen. Ook baren de vrouwen binnen de groep kinderen die ze "afstaan" om misbruikt te worden door de overige leden van de groep.

3) Ad hoc groepen: een aantal mensen die tezamen een nieuwe groep vormen met nieuwe ideologieën en rituelen. Adolescenten zijn erg gevoelig voor deze manier van groepsvorming.

Ritueel misbruik kan bestaan uit: lichamelijke, emotionele, geestelijke en seksuele misbruik. Lichamelijk misbruik in de vorm van: slaan, elektroschokken, martelingen, eenzame opsluiting, het gedwongen innemen van drugs en of alcohol, het gedwongen eten van faeces, urine bloed en sperma.

Emotionele mishandeling in de vorm van: het slachtoffer de schuld geven, het slachtoffer in double-bind posities plaatsen, en andere vormen van list en bedrog.

Seksueel misbruik in de vorm van: sadistische seks tussen kinderen en volwassenen en of dieren.

Geestelijke mishandeling in de vorm van: in het omdraaien van goed en kwaad, ‘pijn is fijn, bloed is goed’, ontken ing en het gebrek aan de vrijheid van het eigen denken.

De rituelen van een satanssekte dienen ertoe om in de plaats van geweten en het schuldgevoel een andere moraal te stellen, "doe wat je wilt je bent je eigen god" (geïntroduceerd door Aleister Crowly)

Rituelen worden uitgevoerd op zogenaamde satanische feestdagen waaronder: 31 December/januari (nieuwjaar), 17 januari (satanische braspartij), 2 februari of de eerste volle maan van Waterman (opname), 2 februari (kaarsbijeenkomst), 20/21 februari de zon komt de ram binnen (feest van de lente, Equinox), 19/24 april (voorbereiding op de offering), 30 april (groepsverkrachting), 1 mei of de eerste volle maan van de stier (Beltanne, rospartij), 31 juli/1-2 augustus of de eerste volle maan van de leeuw (Lammas, Lyghnassadh, Lunasa), 3 augustus (satanische braspartij), 20/21 september de zon komt binnen bij de weegschaal (herfstviering, Equinox), 31 oktober of de eerste volle maan van de schorpioen (Halloween, samhain), 22 december (zonnestilstand, solistic). Ook andere dagen worden aangegrepen om als feestdagen dienst te doen.

De Solistic en de Equinox vallen niet altijd precies op de 21 ste van de maand. Sommige dagen zoals Beltane en Sumhain worden over meerdere dagen gevierd. Sommige cult hebben datums die juist voor hen erg belangrijk zijn, zoals de verjaardag van de leider, of een speciaal jaar waarvan de numerologie erg belangrijk is bijvoorbeeld het jaar 2000.

Veel groepen maken gebruik van verschillende tradities uit verschillende religieuze overtuigingen. Santaria maakt gebruik van de Afrikaanse en de katholieke tradities. Satanisme maakt gebruik van heidense en christelijke overtuigingen.

Weinig mensen geloven het bestaan van ritueel misbruik omdat deze groepen erbij gebaat zijn dat hun activiteiten geheim blijven. Ze terroriseren hun slachtoffers waardoor deze hun mond houden. Ook is het voor de maatschappij moeilijk te begrijpen dat normen en waarden op zo’n extreme manier overtreden worden. Er zijn geen specifieke wetten die ritueel misbruik tegen kunnen gaan de wet voorziet wel in: moord, verkrachting, seksueel contact met kinderen en kinder pornografie. Het vervolgen van ritueel misbruik wordt bemoeilijkt omdat men denkt dat de slachtoffers niet geloofwaardig zijn omdat de meeste slachtoffers MPS hebben ontwikkeld.

Er moet tegen de daders opgetreden worden, maar de handen van therapeuten zijn vanwege hun beroepsgeheim gebonden. En de cliënten zijn bang omdat ze vaak nog steeds door de daders worden bedreigd.

Symptomen die voorkomen bij mensen met een ritueel misbruik verleden zijn: fobieën voor bepaalde objecten, fobieën voor symbolen die bij een bepaald ritueelhoren, voorbeelden van deze symbolen zijn: kruisen, pentagram, bepaalde kleuren (paars, zwart, rood), bepaalde nummers, bloed, elektriciteit, kisten, poppen, baby’s en bepaalde dieren.

Het woord cult stamt af van cultureel en cultivatie, deze cultivatie beheerst binnen een cult het gedrag en de waarden die de mensen erop nahouden, normaal gesproken vindt dat plaats in een openlijke vorm, bij een cult gebeurd dit echter in een bedekte vorm in isolatie. Isolatie is het eerste criterium voor een cult, een cult is meer dan zomaar een organisatie die invloed uitoefent op het gedrag en de normen en waarden van mensen. Een cult gedijt bij geheimhouding, wanneer er geheimhouding is wordt er een mogelijkheid geschapen voor mishandeling en macht. Macht is de drug waardoor een cult leider goed gedijt. De uitoefening van macht en controle kan alleen als er geheimhouding bestaat.

Hitler hield de concentratie kampen ook geheim. Geheimhouding houdt de waarheid binnen.

De cult kunnen dingen doen zoals zij willen zolang niemand van de groep iets verteld, en omdat ze van de slachtoffers ook daders maken zijn ze verzekerd van deze geheimhouding, de leden worden geïndoctrineerd met angst als ze ook mar iets aan de buitenwereld vertellen zullen er de meest verschrikkelijke dingen met hun of met mensen in hun omgeving gebeuren. De leider van de cult behoud zijn macht over de leden door deze angst, dit gebeurd ook wil door middel van informatie controle, als er iets "goeds" met je gebeurd heb je dat te danken aan de cult, als er iets "slechts" met je gebeurd heb je dat te danken aan het feit dat je niet gehoorzaam bent geweest. Dit proces wordt ook wel mystieke manipulatie genoemd of magisch denken, dit is een perfect middel om de controle te behouden. Dit is een bijna perfecte cirkel van falen-veilig-schuld en schaamte voor de cult om de controle over hun slachtoffers te kunnen behouden. Het is een cirkel die moeiijk te doorbreken is, omdat de cult ervoor zorgt dat er geen informatie van buitenaf kan doordringen.

De straf die je ontvangt is voor je eigen bestwil, daarnaast wordt er van je verwacht dat je hen er voor bedankt omdat zij je de discipline bijbrengen die je nodig hebt.

Cult komen en gaan, sommigen splitsen zich op in verschillende organisaties, sommigen veranderen hun naam voornamelijk wanneer ze te maken hebben gehad met veel negatieve publiciteit. Cult die in de jaren ‘40 actief waren bestaan waarschijnlijk niet meer, maar de leden hebben andere organisaties opgezet zoals Jim Jones in de jaren ‘70 of de "Branch Davidians" in Wacco in 1993.

Sommige cult bestaan al vele generaties. Trans generationele cult zijn de oudste cult, de meest geheime en zijn erg moeilijk in kaart te brengen omdat de geheimhouding op verschillende manieren wordt afgedwongen.

Door deze cult worden wereldwijd de rechten van de mens geschonden. Cult hebben miljoenen leden over de hele wereld en per jaar komen daar duizenden bij, het aantal wat uiteindelijk ontsnapt ligt veel lager.

Dissociatie is een afweermechanisme, een beschermende functie van het onbewuste waarmee voorkomen kan worden dat dingen in het bewustzijn kunnen komen die zo belastend zijn dat ze een ramp kunnen veroorzaken waardoor je niet meer zou kunnen functioneren

Ernstige vormen van dissociatie worden veroorzaakt door het zich herhalend ernstig, chronisch misbruik voor het zesde levensjaar van het kind. Ook een ernstige traumatische ziekenhuis opname ondergaan op jonge leeftijd kan dissociatie veroorzaken.

In de herziene uitgave van de DSM IV wordt de meervoudige persoonlijkheid als volgt omschreven:

A-- de aanwezigheid binnen een persoon van twee of meer van elkaar te onderscheiden persoonlijkheden of persoonlijkheidsvormen (elk met een eigen bewustzijn, deken en doen).

B-- ten minste twee van deze persoonlijkheden of persoonlijkheidsvormen bepalen regelmatig volledig het gedrag.

Beide criteria zijn belangrijk. Het eerste beschrijft de splitsing in de verschillende persoonlijkheden die elk een eigen leven leiden. Het tweede criterium maakt duidelijk waar het onderscheid ligt met veel andere mensen die bijvoorbeeld "een verborgen kind" in zich hebben en dat zich manifesteert.

Bij MPS nemen de persoonlijkheden op gezette tijden volledig de controle over het gedrag, denken en het lichaam over. Dat heeft tot gevolg dat de je vaak helemaal niet meer weet wat je denkt, dat je dingen zegt die je ‘zelf’ nooit zou zeggen en dat je dingen doet die je ‘zelf’ nooit zou doen. Meestal weet je ook niet dat de andere persoonlijkheden dingen buiten jou controle om hebben gedaan, dan hoor je van vrienden terug wat je een bepaalde periode hebt gedaan, je bent dan ‘tijd’ kwijt.

Wat is er gebeurd, deze vraag stel ik me vaak. Ik weet niet wat èèn van de andere in de tussenliggende tijd heeft gedaan. Soms weet ik niet meer hoe ik thuis moet komen waar ik woon, hoor altijd stemmen in me hoofd, nooit is het eens stil, n het horen van die stemmen maakt me onzeker, doe het nooit goed, kan het ook niet iedereen naar de zin maken. Die stemmen waarvan ik nu weet dat ze bij andere persoonlijkheden horen vertellen me de waarheid, mijn waarheid? Ik heb er alles aan gedaan om die stemmen tot zwijgen te brengen, soms dronk ik me laveloos sla met me hoofd tegen de muur maar ze zijn hardnekkig, baby’s krijsen, peuters zeuren aan me hoofd dat ze willen spelen mannen stemmen maken gemene opmerkingen ze zijn er domweg kortom een veelstemmige eenzaamheid. Op zoek gaan naar verloren tijd en de angst als je achteraf merkt dat het lijf wel actief is geweest. Het ene been wil links en het andere been wil rechts met als gevolg een smak tegen de grond, te groot voor een fiets waar je normaal gesproken ze mee weg fietst.

Bang om in de spiegel te kijken zie allemaal verschillende gezichten gezichten die niet het mijne zijn, verschillende handschriften.

Altijd maar smoezen verzinnen voor de dingen die ik gedaan moet hebben maar die ik me niet kan herinneren, altijd op me hoede het put je op den duur uit. Het gevoel dat de wereld vol gevaar zit een wereld vol herinneringen.

In oktober 1993, ik was toen 32 jaar, ging ik in therapie, met voor mij vage klachten. Ik was chaotisch, vergat nogal eens iets, kon veel dingen tegelijk doen. Ik was altijd bezig, maar moe werd ik nooit.

De dag dat ik in therapie ging (ik had al eerder een afspraak met deze therapeute gemaakt, maar kon deze op de n of andere manier maar niet nakomen) had ik nooit kunnen weten, wat mij allemaal te wachten zou staan. Achteraf geien is dat maar goed ook. Ik had er geen idee van Dat ik drie jaar later nog in therapie zou zijn. Het enige dat ik op dat moment nog zeker wist, was, dat er toch wel wat met mij aan de hand moest zijn. De diagnose MPS werd gesteld en ik (wij) stonden aan het begin van een pijnlijke reis naar het interne verdriet.

Toen ik nog werkte was het naar mijn werk gaan vaak erg moeilijk. Ik lag in bed en was niet in staat om er uit te komen. Mijn lijf leek wel acht maten te groot en te zwaar om te bewegen. Intern hoorde ik wel van alles gebeuren, maar ik deed net, alsof ik het niet hoorde. Als mijn collegas in die tijd al iets vermoed zouden hebben, hebben zij dit nooit uitgesproken. Ik begon er heel goed in te worden om de gaten in mijn geheugen toch opgevuld te krijgen, ik blufte me er steeds weer doorheen. Hoe mij dat toen gelukt is, is me tot op de dag van vandaag een raadsel.

De maanden van therapie werden al gauw jaren van therapie, waarin ik de diagnose MPS bleef ontkennen. Ik had geen herinneringen; ik wist alleen maar dat ik het als kind niet echt leuk had gehad. Dat men mij altijd al een typisch kind hadden gevonden met een hele rijkelijke fantasie. Ik kon geen MPS hebben. Ik bleef me verzetten tegen therapie. Sommige alters voelden zich bedreigd en weer anderen waren bang, maar tegelijkertijd nieuwsgierig omdat ze met die praatmevrouw mochten praten. Mijn therapeute bleef proberen om naar binnen te komen, maar boze alters wilde het liefst de behandelkamer aan diggelen slaan en haar erbij, als het even kon. In mij dromen gooiden ze haar boekenkasten omver en zijn er al menige malen stenen door de ruiten gegooid (figuurlijk). En vaak is dat alles nog zo. Ik probeerde en probeer nu nog alles te rationaliseren, maar mijn therapeute geeft niet op. Wat ik heel erg in haar waardeer is haar geduld om steeds maar weer naarmijn twijfels te luisteren. Mijn verwarring is enorm en in gedachten heb ik het bijltje er al heel vaak bij neer gegooid Maar ik sta toch iedere keer bij haar voor de deur en ik blijf me afvragen hoe dat toch kan: hoe naef kan een mens zijn?

In het begin van mijn behandeling durfde ik geen boeken over MPS te lezen maar na drie jaar therapie ben ik al heel wat boeken verder. Het lezen erover hielp en helpt mij om mijzelf te confronteren met mijn eigen waarheid. Ook hield ik dagboeken bij, maar omdat ik steeds zo schrok van al die verschillende handschriften is bijna iedereen de computer gaan gebruiken (alters schreven en schrijven nog steeds) en de kleintjes maken nog steeds tekeningen, die ze ook nog aan mijn therapeute willen laten zien.

Het hebben van MPS doet pijn. Ik schaam me ervoor. Het hebben van MPS betekent weer afscheid moeten nemen; afscheid van normen en waarden; afscheid nemen van een wereld, waarin je dacht te geloven. Herinneringen zijn verwarrend en zaaien twijfel, terwijl ik verstandelijk weet dat ik dat niet moet doen. Angst is moeilijk te overwinnen en het voelt gek om de controle kwijt te zijn. Het hebben van MPS zorgt ervoor, dat mijn gedachten maar rond blijven tollen, dat ik niet meer kan stoppen. Mijn lijf doet pijn en geeft mij het gevoel dat ik een trap in me maag heb gekregen. Maar er is niemand in mijn omgeving die dat gedaan zou kunnen hebben. Ik leer, door steeds terugkerende plaatjes in me hoofd, wat er allemaal gebeurd is met mij. Deze plaatjes gaan over ongelukkige kinderen, pijn verdriet en isolatie. In het begin snapte ik er niets van: ik begon lichaamsreacties te krijgen: ik begon lichamelijke pijn te voelen. En terwijl ik dat voelde dacht (en denk ik nog steeds): geef mij maar een portie dissociatie.

Ik blijf mij ertegen verzetten. Ik heb het vreemde gevoel, dat ik naar mezelf kijk en zie, hoe er woorden uit mijn mond komen, die ik nooit zou gebruiken.

Ik heb een hele grote bewondering voor die mensen, die de moed hebben om hun vergeten pijn onder ogen te zien. Het zijn intelligente en gevoelige mensen. Ik ben hen dank verschuldigd, dat zij zich aan mij durven te laten zien, wie ze zijn en dat er, ondanks alles, nog zoveel vertrouwen kan zijn. De contacten die ik nu dan ook heb, zijn mij heel dierbaar en waardevol. Ik weet dat ik (wij) nog een lange weg te gaan hebben, wat ons ook vaak duidelijk gemaakt wordt door de therapeute, maar ik en wij zijn bereid die weg af te lopen, met heel veel vallen en opstaan. Soms schreeuw ik nog weleens, dat ik hen niet nodig heb en dat ze moeten opdonderen, maar ik word dan door iedereen behoorlijk teruggefloten. Met de hulp van een goede therapeuten en de onvoorwaardelijke steun van mijn vriendin en een netwerk van vrienden om ons heen moet het lukken.

Ik wens daarom iedere meervoudige persoonlijkheid de kracht en de moed toe om die lange weg te gaan. Ter afsluiting een klein stukje, dat onze filosoof heeft geschreven: "We zijn allemaal draden uit een groot vlechtwerk, we houden elkaar in evenwicht. Als er een draadje losraakt en daarna nog een is iedereen even de weg kwijt. Maar ondanks het feit dat we allemaal anders zijn heeft ons gedeelde lijden er een collectieve leefgemeenschap van gemaakt: we hebben elkaar nodig om te overleven."

Huber Michaela, Meervoudige persoonlijkheden. Een handboek voor overlevenden van extreem geweld.
Hart, Onno v/d,Trauma, dissociatie, en hypnose.
Bijnsdorp, Liz, De 147 personen die ik ben.
Bijnsdorp, Liz, De stille terreur.
Schreiber, Flora Rheta, Sybil.
Lijnse, Joke & Coll, Ton, Ik in meervoud. Over de dissociatieveidentiteitsstoornis (voorheen MPS)
Herman Lewis, Judith, Trauma en herstel.
Chase, Truddi, Als konijn gilt.
Karle, Hellmut, De smerige leugen.
Casey, Francis Joan, Joan.